Najczęściej stosuje się leki przeciwlękowe anksjolityczne z grupy psychotropowych lub leki antydepresyjne SSRI. Spośród anksjolityków wyróżnić można leki benzodiazepinowe, takie jak: diazepan, chlordiazepoksyd, lorazepam, alprazolam. Leki te blokują przewodzenie impulsów nerwowych, przez co mają działanie przeciwlękowe, przeciwdrgawkowe, uspokajające oraz nasenne i są uważane za bardzo skuteczną metodę leczenia nerwicy.
W terapii, u blisko jednej trzeciej pacjentów, napady lękowe ustępują już po 3 miesiącach stosowania benzodiazepin, a u pozostałych osób, w większości przypadków, zauważalna jest poprawa. W związku z tym, że leki te mogą uzależniać, nie powinny być zażywane dłużej niż 3 miesiące.
W leczeniu niektórych typów nerwic stosuje się także inne leki anksjolityczne o nazwie beta-adrenolityków. Środki te zalecane są na ogół w leczeniu choroby wieńcowej, choroby niedokrwiennej serca i nadciśnienia tętniczego, ale łagodzą także objawy psychosomatyczne występujące w zaburzeniach lękowych. Hamując działanie amin katecholowych (adrenaliny i noradrenaliny), których wysoki poziom związany jest ze stresem, beta-adrenolityki powodują spadek ciśnienia krwi, przez co działają uspokajająco.
W przeciwieństwie do benzodiazepin, beta-adrenolityki nie prowadzą do uzależnienia.
Do leków rzadko stosowanych (ze względu na swoje właściwości uzależniające) w leczeniu nerwic należą fenobarbital oraz meprobamat.
Psychoterapia w leczeniu nerwic polega na rozwiązaniu konfliktów wewnętrznych, które leżą u podłoża dolegliwości a także na nauce właściwej interpretacji objawów oraz bodźców wywołujących lęk.
Psychoterapia indywidualna – stanowi podstawową metodę leczenia nerwicy, jednocześnie uważana jest za najskuteczniejszą. Jest to terapia długoterminowa wymagająca wielu spotkań z terapeutą. Pomaga choremu w zrozumieniu i zaakceptowaniu wewnętrznego konfliktu lub problemu i powrocie do sprawnego funkcjonowania psychicznego oraz fizycznego, a także właściwego funkcjonowania w społeczeństwie. Ta metoda leczenia nerwicy opiera się na indywidualnych spotkaniach pacjenta z terapeutą, które odbywają się systematycznie. Jest to forma terapii dostosowana do indywidualnych potrzeb i cech pacjenta.
W zależności od stawianego celu rozróżnia się dwa rodzaje psychoterapii indywidualnej:
Psychoterapia podtrzymująca – jest formą terapii wspierającej, przeznaczoną dla osób, które odczuwają lęk, niepokój, napięcie, bezradność, rezygnację. Chory uczy się samodzielnego rozwiązywania problemów, właściwego sposobu reagowania na trudne sytuacje.
Psychoterapia integrująca – chory opowiada o swoich przeżyciach i poprzez powiązanie ich z objawami nerwicy zaczyna rozumieć swoje reakcje, co jest podstawą do zmiany stosunku do samego siebie, zmiany postaw a czasami także zmiany osobowości. Ta forma psychoterapii skierowana jest do pacjentów z nerwicą przewlekłą.
Terapia grupowa – spotkania prowadzone w małych (ok. 10-osobowych) grupach. Podczas tej terapii pacjenci opowiadają o swoich problemach, konfliktach wewnętrznych i emocjach, a następnie omawiają je z terapeutą oraz innymi członkami grupy, którzy dzielą się swymi przeżyciami i doświadczeniem.
Terapia rodzin – skupia się przede wszystkim na naprawieniu relacji pomiędzy członkami rodziny. Ta metoda leczenia jest stosowana w wybranych przypadkach np. w nerwicach u dzieci.
biofeedback – metoda, w której pacjent dowiaduje się o zmianach w swoim organizmie dzięki specjalnym urządzeniom do pomiaru. Na podstawie tych informacji pacjent uczy się powstrzymywać objawy (np. hiperwentylację), które pogłębiają napady lęku.
Medytacja i relaksacja - trening autogenny Schulza lub Jacobsona
ziołolecznictwo – picie naparów z ziół o działaniu uspokajającym, nasennym oraz obniżającym ciśnienie tętnicze np. melisy, waleriany czy bukwicy. Innym stosowanym w leczeniu nerwic ziołem jest kozłek lekarski, który uspokaja, jednocześnie przywracając sprawność umysłową i koncentrację.
hipnoza – metoda częściowo wyłączająca świadomość pacjenta stosowana jest w diagnozowaniu i leczeniu zaburzeń nerwicowych.
samoleczenie – nerwicę można leczyć także samodzielnie poprzez regularne stosowanie ćwiczeń oddechowych i ćwiczeń fizycznych (np. spacerowanie, pływanie, metody relaksacyjne jak joga i tai chi).
medycyna naturalna – stosowanie naturalnych środków, które redukują napięcie psychiczne np. suplementy diety czy herbaty ziołowe. Jest to bezpieczna forma terapii, którą łączyć można z farmakoterapią.
Na zaburzenia o charakterze nerwicowym narażone są zwłaszcza osoby wrażliwe na stres, osoby o trudnych doświadczeniach z dzieciństwa i te, które nie radzą sobie z własnymi problemami. Zwykle nerwica daje o sobie znać w momentach przełomowych, takich, do których trudno jest się przystosować, z którymi trudno się pogodzić np. choroba lub śmierć bliskiej osoby, utrata pracy, rozwód, problemy finansowe, problemy zdrowotne.
Przyczyną nerwicy może być także trauma, czyli nieodreagowany uraz, brak opieki rodzicielskiej w dzieciństwie czy poddanie presji trudnej sytuacji. Objawy nerwicowe występują również przy osłabieniu układu nerwowego spowodowanym zakażeniem glistą ludzką lub niedoborem witamin z grupy B czy magnezu.
Czynniki predysponujące – uwarunkowania biologiczne oraz nieprawidłowe wzorce z okresu dzieciństwa, niewłaściwe metody wychowawcze, zaburzone relacje z najbliższymi.
Czynniki wyzwalające – porażki, straty, choroby, działanie w stresie, pod presją, trudności w pełnienie ról społecznych oraz zahamowanie rozwoju osobowego.
Czynniki podtrzymujące – jatrogenizacja (czyli szkodliwe następstwa choroby), korzyści z nerwicy (np. wzmożona troska najbliższych).
Przyczyną lęku nerwicowego może być z pozoru błahy powód – przykładowo strach przed wystąpieniami publicznymi czy, w przypadku dzieci, strach przed pójściem do szkoły, kontaktem z rówieśnikami. Częstym źródłem zaburzeń nerwicowych jest silny stres. Ma on jednak szczególnie destrukcyjny wpływ na osoby, które funkcjonują pod dużą presją społeczną a jednocześnie nie radzą sobie ze stresem.
Wśród wymienianych przyczyn nerwicy w większości opracowań czytamy o utajonym konflikcie wewnętrznym. Przykłady takiego konfliktu z pewnością każdy z nas jest w stanie wyjąć z życia codziennego. Dla jednych będzie to chociażby chęć zakupu nowego samochodu czy mieszkania i niemożność zrealizowania tej potrzeby z przyczyn finansowych, dla innych trudności w dokonaniu wyboru między dwoma potencjalnymi partnerami, dla jeszcze innych chęć odpoczynku z poczuciem dużej ilości obowiązków, które muszą zostać wypełnione.
Najczęstszym skutkiem nerwicy jest zgeneralizowana utrata radości życia i obniżenie jakości życia. Dodatkowo, chorzy na nerwice odczuwają zaniżone poczucie własnej wartości, wypadają z ról – społecznych i rodzinnych, obniża się ich aktywność zawodowa, izolują się w domu, dokuczają im fobie społeczne, odczuwają stały niepokój. Częstym powikłaniem jest depresja. Niezmiernie trudnym w wielu przypadkach w przeżywaniu, jest jest lęk osiowy, który rozlewa się na różne obszary życia: sytuacje społeczne, rodzinne, związane z relacjami oraz te dotyczące indywidualnego przeżywania własnych myśli (teraźniejszych i przyszłych).
]]>Diagnoza zaburzeń nerwicowych to zadanie należące do psychologów i psychiatrów. Ze względu na czynnik wywołujący poczucie strachu i występujące objawy wyróżniamy wiele typów nerwic. Klikając na ten link dowiesz się więcej na temat: Rodzaje nerwic
]]>
Chociaż wzmianki o zaburzeniach nerwicowych pojawiły się już w Piśmie Świętym i starożytnym Egipcie, po raz pierwszy terminu „neurosis” użył w XVIII wieku szkocki lekarz i chemik William Cullen. Zanim choroba doczekała się własnej nazwy, znana była pod różnymi pojęciami, między innymi takimi jak nerwospazmy, ogólna nadczułość, czy histeria. Ostanie pojęcie, zwane zamiennie „dusznością maciczną”, stworzone zostało przez Hipokratesa, który był zdania, iż z powodu braku aktywności seksualnej macica kobiety wysusza się, a poszukując wilgoci przemieszcza w górę ciała, aż w końcu uciska serce, płuca i przeponę.
W niektórych przypadkach nerwica przypomina inne zaburzenia, takie jak depresja czy psychoza. W odróżnieniu od psychozy, chory na nerwicę ma świadomość absurdalności swych objawów, jednocześnie nie potrafi wyzbyć się lęku i nietypowych zachowań. Depresja i nerwica to dwa różne stany, które bywają jednak ze sobą mylone ze względu na podobieństwa w obrazie klinicznym oraz wybrane przyczyny i objawy. Wspólny dla nerwicy i depresji jest lęk oraz takie objaw jak nerwowość, impulsywność czy drażliwość. Jedną z podstawowych różnic między depresją a nerwicą jest stan organizmu, który w przypadku depresji jest bardziej rozregulowany. Depresja jest częstym skutkiem nerwicy.
]]>Napięciom i lękom nerwicowym zwykle towarzyszą objawy wegetatywne. Charakterystyczna dla nerwicy jest obecność przejmującego lęku, który czasami przeradza się w krótkie napady paniki trwające około 5-10 minut, dające objawy somatyczne, takie jak ból serca czy nadmierne pocenie się. Objawy te występują, mimo iż narządy wewnętrzne chorego pozostają niezaangażowane i nieuszkodzone. Dla pacjenta są one uciążliwe, a fakt iż z fizycznego punku widzenia wydaje się on być całkowicie zdrowy, wzmaga jego niepewność. W nerwicach układ nerwowy przejmuje kontrole nad procesami fizjologicznymi. Z tego powodu lęk, pobudzenie, niepewność lub inne emocje są intensywnymi impulsami, które stymulują ciało do zmian.
Przyczyną wystąpienia niektórych objawów somatycznych może być hiperwentylacja, do której często dochodzi podczas napadów lęku. Hiperwentylacja prowadzi do zwiększenia częstotliwości płytkich oddechów, a to przekłada się na zachwianie równowagi między stężeniem tlenu i dwutlenku węgla we krwi. Hiperwentylacja odczuwana jest jako niemożność nabrania oddechu, z uczuciem podduszania, może prowadzić do napadu paniki lub większego zdenerwowania. Intensywność napadu lęku mogą nasilać same objawy wegetatywne, stąd w przypadku nerwic mówi się o zjawisku sprzężenia zwrotnego lub błędnego koła. Zjawisko to polega na wywoływaniu nowych lub pogłębianiu istniejących lęków poprzez nowe objawy. Błędne koło wynika z wzajemnego oddziaływania na siebie objawów somatycznych i psychicznych.
Ciekawostka: Często nerwica „atakuje” narząd, który u danego pacjenta jest słabszy z powodu czynników wrodzonych (np. nerwica serca u osób, których krewni mieli problemy z sercem) lub wywołanych chorobą czy też innymi czynnikami psychologicznymi.
Psycholog: Hiperwentylacja jest bezpieczna, jest to tylko odczucie wywołane zbyt dużym dotlenieniem organizmu - a w tym mózgu. Mimo odczucia utraty kontroli, lekkości, zawrotów głowy, tężyczki - to po chwili to odczucie przechodzi. Niektórzy pacjenci proszeni są wówczas o oddychanie do worka papierowego lub foliowego (często taka scena jest pokazana w filmach)- aby zwiększyć ilość dwutlenku węgla w mózgu.
Szacuje się, że w Polsce na nerwicę choruje 20-30% osób, a na świecie ok. 15% populacji. Z danych wynika ponadto, że na zaburzenia nerwicowe dwa razy częściej cierpią kobiety niż mężczyźni. Częściej dolegliwości dotykają także osoby samotne, mieszkańców większych miast oraz osoby o niższym statusie materialnym. Chociaż w dzisiejszym świecie nerwica dotyczy niemal każdego, nie należy jej bagatelizować, gdyż jest poważną dolegliwością, której konsekwencje mogą być poważne. Stanowi przeszkodę dla samorealizacji człowieka i jest dolegliwością destrukcyjną.
Niektórzy kojarzą nerwicę ze zdenerwowaniem, jednak jej najbardziej charakterystycznym objawem jest lęk.
Lęk to rodzaj negatywnej emocji, która wywiera silny wpływ na to co myślimy, co robimy, jak reagujemy. Zna go każdy z nas. Doznajemy go w chwilach, gdy czujemy się zagrożeni i zaniepokojeni, skrępowani lub odczuwamy napięcie. Towarzyszy nam wszystkim prawie codziennie, ale kiedy zaczyna dominować w zachowaniu i staje się odpowiedzią na niemal każde zdarzenie lub zapowiedź zdarzenia, przyjmuje wymiar patologiczny i może wskazywać na zaburzenia nerwicowe. O stanie lękowym możemy mówić, gdy lęk utrzymuje się przez dłuższy czas - choć zwykle z mniejszym natężeniem.
Poczucie lęku z czasem prowadzi do całkowitego emocjonalnego wyczerpania, a bardzo często także do bezsenności i innych objaw somatycznych, które zostaną wymienione w dalszej części niniejszego opracowania. Osoby chorujące na nerwicę są ponadto bardziej podatne na stres i jego skutki.
Psycholog: "Lęk w odróżnieniu od strachu różni się tym, że jego źródło nie jest znane. Często osoby z zaburzeniami nerwicowymi lub zaburzeniami lękowymi nie znają źródła skąd lęk pochodzi. To go odróżnia od strachu, napięcia czy stresu."
There are a few things you should know to get you started.
Every Joomla! Web site has two parts: the Site (which is what your site visitors see) and the Administrator (which is where you will do a lot of the site management). You need to log in to the Administrator separately with the same username and password. There is a link to the administrator on the top menu that you will see when you log in.
You can edit articles in the Site by clicking on the edit icon. You can create a new article by clicking on the Create Article link in the top menu.
To do basic changes to the appearance your site click Home, Site Settings and Home, Template Settings.
To do more advanced things, like edit the contact form, manage users, or install a new template or extension, login to the Administrator.
Some quick tips for working in the Administrator
Once you have your basic site you may want to install your own template (that controls the overall design of your site) and then, perhaps additional extensions.
There is a lot of help available for Joomla!. You can visit the Joomla! forums and the Joomla! documentation site to get started.
]]>